08-06-10

ETENSTIJD!!!!!

De refter...

De vloer: onveranderd.
De deur: alsof de tijd 30 jaar heeft stilgestaan.
En die gordijnen: volgens mij nog altijd dezelfde.

En die tafels met bankjes: zijn die nu nog niet versleten????
Alleen staan ze vandaag wat speelser geschikt. 
Zelfs op de loopgang van Kwak, kijk eens aan.
Waarschijnlijk krijgt zo'n figuur als haar vandaag geen enkele credibiliteit.

En als ik die bakken zie moet ik toch een beetje kokhalzen.
Ze staan nu waar de koffie stond.
Wat zou de pot serveren vandaag?
Schellen vlees, bruine saus, platgekookte bonen, bloempatatten...

Gelukkig blijft de straftafel hier net buiten het vizier.

refter

11:16 Gepost door Tania in Varkens Kost | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-06-10

DE VARKENSTROG

Op het menu. Parole, parole, parole. Overdreven theatraal à la "Mijn restaurant" opgesteld. Zo van "Huppeldepup op de wijze van" en dan een heeeeeel erg moeilijke naam of iets uit een heel ver land. Wat ik met mijn 10-jarig verstand en  prille noties van aardrijkskunde, ook met extra veel  wenkbrauwgefrons, echt niet kon vatten...

Eigenlijk was het niet meer dan veel omhooggevallen gelul om niks... Uiteindelijk was het 't resulaat dat telde: een kwak smurrie met een heel raar kleurenspectrum en daarin wat vunzig zwemmende brokjes op je bord. Een beetje zurig soms. Enfin, ik moet dat niet uitleggen. Denk gewoon van de smaak in je mond als je maag een beetje van dat goedje met extra maagsap terug naar afzender stuurt.

We zijn intussen al een paar sterren gezakt...

Beeld je dus in he... Dát vermengd met muffe refter walm, ongecensureerde inkijk op immens grote dampende ketels in de open keuken en madammen van het absoluut onaantrekkelijkste soort aan de andere kant van de toog. Met lichtblauwe schort, van die sleffers aan hun eeltvoeten, goedkope schmink (of gewoon geen) en grootkeuken-scheplepel in hun hand. En dan hopen en bidden in jezelf dat dat mens niet te vrijgevig schept vandaag... Zo kweekt een mens dus, naast dat streepke tussen beide wenkbrauwen, ook nog rimpels op zijn neus.

De afruimtoog was al pakken minder imposant dan al die mooie woorden op het menu. Daar hingen ze minder flosjkes aan. Dat ging langs een toog met daarin een heel groot gat. Daaronder stond een stinkende bak vol etensresten, waarover je dan je bord zo goed mogelijk proper schraapte. En niet kijken... vooral niet kijken. En neusgaten toe. Voor de varkens, zeiden ze. "Ziet ge wel", ikke weer, "die varkens krijgen onze overschot niet... 't zijn wij die elke dag opnieuw varkenskost krijgen".

De deur, waar is de deur? En het was toch plezant hoor, interne zijn...

09:50 Gepost door Tania in Varkens Kost | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mijn restaurant |  Facebook |

03-06-10

VERS GEMAAID GRAS EN SPINAZIE OP JE BORD

Om terug te komen op die internaatskost...

Vandaag heb ik een absolute hekel aan overgare grootkeuken. Ik walg van platgekookte bonen, glazige patatten, maar ook van veel te bloemige aardappelen, en vooral van schoenzolensteak met vieze slijmerige snottebellensaus. Het enige waar ik me nog in blik aan waag zijn erwtjes, zwan sausissen, tomatenpuree en zalm. Tegen al de rest zeg ik vriendelijk bedankt. 

Ik was er ten stelligste van overtuigd... dat de spinazie die we te vreten kregen... geen spinazie was, maar vers gemaaid gras. Als ik de grasmaaier hoorde, ging ik, van zodra ik kon, checken wat er op het menu stond de daaropvolgende dag. Jaren lang ben ik dat blijven geloven (en nog steeds heb ik mijn twijfels). Soms kwam het uit... dan was het gras net gemaaid, en dan kregen we zo'n groene lauwe kwak met grote scheplepel op ons bord gesmakt. En tegen dat we gedaan hadden met aanschuiven, was het goedje koud. "Zie je wel" zei ik dan "dat we gras te eten krijgen"? Ik was er echt voor 200% van overtuigd...

22:03 Gepost door Tania in Varkens Kost | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-06-10

HET (MOOIE) KOTSENDE MEISJE

Het eten was ronduit niet te vreten. Ik herinner me knalgele omeletten van 10 cm hoog met een soort van geconfijt fruit in alle kleuren erin - denk ik - waarvan ik al moest kokhalzen als ik het zag. Of koude mosselen in bruine saus. Niertjes die van bij het ontbijt al stonken, zodat ik bijna flauw viel van de geur, zelfs helemaal de trappen op tot in de turnzaal. en zelfs op de speelplaats hing de stank. Na een tijdje wisten ze 't wel en als het niertjesalarm  was, werd ik vrijgesteld van het bezoek aan de refter, ook om 16.00. Anders was het achteraf toch miserie en kots. Ik was dus maar beter gewapend en schoof telkens pro-actief aan met plateau en open jaszakken, zodat ik ter hoogte van de koffie mijn dagelijkse munitie, een stapel servietten, in alle stilte kon weggritsen, om mezelf te sparen van een onaangenaam bezoek aan de WC. En dan aan tafel, draaien en scheppen en prutsen met mijn vork. Brij maken van brij. Doen alsof ik kauwde en slikte. Mijn moment afwachten. En schuin langs mijn ooghoeken in het oog houden waar Kwak zich op dat moment bevond. En eens de waggeleend uit mijn vizier, kapte ik de hele inhoud op mijn schoot, en dan hups, servietten toe. De brij werd zorgvuldig in de jaszak gekapt, tot later op de dag, op een stiekem moment, alles - eindelijk! - in de vuilbak kon. Waarop mijn ma zich elke vrijdag vragen stelde: "Maar kindje toch, hoe komt het dat uw jas zo stinkt?". En elke vrijdagnamiddag datzelfde gezeur en verplichte nummertje: "Wat hebt ge allemaal gegeten deze week?". Och mens, zaagt niet zo... maar ze bleef zagen tot ik de hele menu had afgerammeld...

14:59 Gepost door Tania in Varkens Kost | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |