04-06-10

DE VARKENSTROG

Op het menu. Parole, parole, parole. Overdreven theatraal à la "Mijn restaurant" opgesteld. Zo van "Huppeldepup op de wijze van" en dan een heeeeeel erg moeilijke naam of iets uit een heel ver land. Wat ik met mijn 10-jarig verstand en  prille noties van aardrijkskunde, ook met extra veel  wenkbrauwgefrons, echt niet kon vatten...

Eigenlijk was het niet meer dan veel omhooggevallen gelul om niks... Uiteindelijk was het 't resulaat dat telde: een kwak smurrie met een heel raar kleurenspectrum en daarin wat vunzig zwemmende brokjes op je bord. Een beetje zurig soms. Enfin, ik moet dat niet uitleggen. Denk gewoon van de smaak in je mond als je maag een beetje van dat goedje met extra maagsap terug naar afzender stuurt.

We zijn intussen al een paar sterren gezakt...

Beeld je dus in he... Dát vermengd met muffe refter walm, ongecensureerde inkijk op immens grote dampende ketels in de open keuken en madammen van het absoluut onaantrekkelijkste soort aan de andere kant van de toog. Met lichtblauwe schort, van die sleffers aan hun eeltvoeten, goedkope schmink (of gewoon geen) en grootkeuken-scheplepel in hun hand. En dan hopen en bidden in jezelf dat dat mens niet te vrijgevig schept vandaag... Zo kweekt een mens dus, naast dat streepke tussen beide wenkbrauwen, ook nog rimpels op zijn neus.

De afruimtoog was al pakken minder imposant dan al die mooie woorden op het menu. Daar hingen ze minder flosjkes aan. Dat ging langs een toog met daarin een heel groot gat. Daaronder stond een stinkende bak vol etensresten, waarover je dan je bord zo goed mogelijk proper schraapte. En niet kijken... vooral niet kijken. En neusgaten toe. Voor de varkens, zeiden ze. "Ziet ge wel", ikke weer, "die varkens krijgen onze overschot niet... 't zijn wij die elke dag opnieuw varkenskost krijgen".

De deur, waar is de deur? En het was toch plezant hoor, interne zijn...

09:50 Gepost door Tania in Varkens Kost | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mijn restaurant |  Facebook |