13-06-10

DE KWEBBELKUS EN DE SPINNEKOP

Als mijn kids vandaag naar bedje gaan, komt daar een heel ritueel aan te pas. Eerst wat uitfreaken en fikfakken en aan elkaars ding proberen te trekken, met opzet een stinkscheet laten en hun sokken naar mijn kop gooien, de gebruikelijke totaal op het slechte moment gekozen "ik heb nog dorst" slogan en nog meer van die "rek"momenten, zodat we zeker het begin van "ons" programma missen...
De laatste stuiptrekkingen, voor mijn ADHD gevallen eindelijk hun bebber houden. En oneindig veel geknuffel en gekus. Arthur die mij versmacht en aflikt van kop tot teen, Matthias die met enig dégout vraagt op welk plekje ik niet werd afgelikt, om dat heel voorzichtig op dat ene plekje nog zijn kusje neer te planten, en Charlotte die haar speciale Kwebbelkus (zo ene terwijl ge dus ook nog kwebbelt) vraagt en het verplichte spinnekopnummer op haar lijf (mijn vingers spelen dan spinnekop en moeten alles een keer of 10 afwandelen) tot het kind voldaan is met een zucht en ze allemaal nog 10 keer roepen: "Slaapwel allemaal"!!!

En ook daarna hebben we echt wel hoerenchance als er 10 minuten later niet 1 van die 3 mormels boven aan de trap staat met één of ander uitvlucht om eens te komen kijken wat mama en papa eigenlijk aan het doen zijn eenmaal ze het kot voor hen alleen hebben...

In mijn tijd was het anders. Een bruine gang. Bruine deuren. Op zeker uur het licht uit. En vooral niet meer naar de WC mogen gaan. Ook niet als je buikpijn of diarree had. Of meisjesdinges... tja, een heel ander regime, dat wel. Het schoentje voor 't geval je 's morgens naar de mis wou. 's Morgens een bel die je wakker maakt en dan van die nonnenmuziek tot de bel weer ging om in de rij voor de refter te gaan staan.

Dat was het, niet meer of niet minder. En we zijn ook groot geworden he...

12:23 Gepost door Tania in Room with a View | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-06-10

EN... HEB IK AL SCHUIM OP MIJN MOND?

Ja, ik was toen al een ancienke he... Ik was nog maar 10 toen het allemaal begon.  En op een kamer met een zus was iets minder eenzaam en soms nog spannend ook. Want 's nachts kregen we bezoek. Dan kwam Nathalie aangetrippeld, om te tetteren met mijn zus terwijl ik in mijn bedje lag. Dat mormel had altijd de wildste verhalen, en ze deinsde er niet voor terug me op tijd en stond eens goed schrik aan te jagen.

Op een keer werd ik gebeten door een hond. Waarop Nathalie me in geur en kleur vertelde dat dit wel eens een heel fatale afloop kon hebben. Ze hing me daar hevig gebarend het beeld op van de woeste schuimbekkende hond die alles en iedereen aanvalt. En als ik door dat beest gebeten was, dan was ik zeker en vast besmet, want besmetting gebeurt via de beetwonde van het slachtoffer, ikke dus. Ik zou dus de razernij gaan krijgen, en "ziet zie, ge begint al te speekselen" want door verlamming van de spieren in mijn keel zou ik mijn speeksel niet meer kunnen inslikken, en al schuimbekkend zou ik sterven. The end.

Ik heb gebibberd en gebeefd onder mijn laken. Wat was ik naïef.
Ik heb de hele nacht gewacht op de eerste symptomen.

 

14:56 Gepost door Tania in Room with a View | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-06-10

AA..AARGH... AAAAH!

Soms waren we ook wel eens sterren op de dansvloer. 
Op een internaatskamertje word je geen nonneke hoor...

Onze twee favorietjes!
Jammer genoeg hebben we dit zelf nooit op film gezet,
maar de film in mijn hoofd en de binnenpretjes levendiger dan ooit:

I'm jogging.
Eén deed dan de zware stem. De andere nam de grieten voor haar rekening. Maar thuis in het weekend met Dimi erbij was het resultaat nog leuker uiteraard. Ziet ge 't ons al doen?

En natuurlijk. Claude François.

Alexandrie, Alexandra, en zoveel mogelijk schudden met ons gat. Alleen moet ge nu efkes doorklikken om u dat in te beelden want AAAARGH.... ik krijg die F**king html-code  niet geplakt... Maar niet te lang blijven hangen op YouTube en braafkes terugkomen he daarna! Want mijn KOTSschool verhaal is nog niet af...

  http://www.youtube.com/watch?v=NTY3LevaQQ0&feature=re...

11:18 Gepost door Tania in Room with a View | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-06-10

KLUTSEN IS COOL

Natuurlijk was het vaak ook plezant!
Allez kom, iets leuk om dat te bewijzen: spelletjes op de kamer.

Veel moet je je er nu ook niet bij voorstellen. We waren rap content. En elke dag hetzelfde, tot vervelens toe... en tof dat wij dat vonden!

Ofwel lagen we fietsend op bed en kwam het er dus op aan zo lang mogelijk vol te houden met de benen in de lucht. Of een kietelspel en zo lang mogelijk je lach inhouden. Dat deden we thuis ook. Ofwel liet zij haar telkens vallen en moest ik haar oprapen en weer helemaal  tot boven in haar bed duwen, en dan liet ze zich meteen weer vallen en smeekte ze onophoudend alsof ze gehandicapt was, tot ik weer toegaf want anders hield dat fake gejammer niet op (oh jee, weeral zeg... wat was ik een onderdanige trut!).

Maar het meest van al: zo veel mogelijk water drinken en dan springen op bed. En om 't er 't meest klutsgeluiden maken. Ik herinner me dat ik dat later zelfs op busuitstappen deed, en blijkbaar vond ik dat geweldig... Ik vind het nog altijd super als ik daar aan terug denk :-).

Maar op sommige dagen deden wel eens iets pittigers ook.

10:36 Gepost door Tania in Room with a View | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-06-10

TWEE POESJES EN EEN BALLERINA

Buiten mijn eigen wil, kwam het ook ma en pa bijzonder goed uit. Mijn broer ging op internaat in Melle, mijn zus op de kamer, ik alleen thuis en zij een winkel en pakken werk... Dus het kleintje werd gescreend door de nonnekes... of ik met mijn 10 jaar wel rijp genoeg was om op internaat te hokken.

Goedgekeurd en aagenomen. Het zusje van mocht binnen. Ikke joepie en olé. Want zusjes hadden een streepje voor.  Met een kamertje in een apart mini slaapzaaltje zonder toezicht. Dat belooft.

Een blinkende bruine deur met venster van gebubbeld glas. Twee bedden tegenover elkaar, een muffe bruine kleerkast en een wastafel met koud water kraan. Een dakvenster zonder tralies, room with a view op de lagere school en speelplaats, en zwemkom Dilkom. Vale pastelkleur op de kartonnen muur. Van de serie roze, groene, blauwe en gele wattekes die je vandaag nog steeds kan kopen (en later kwam dat ons bijzonder goed uit...). Geen Michael Jackson maar een poster met twee poesjes en ook een ballerina. Een matras met rond geel pisspoor (van mezelf). En voor de rest herinner ik me een doolhof aan donkere lange gangen en zowat alle vensterbanken bezet met een uit de hand gelopen  kolonie vreselijke lange vrouwentongen. De rij naar boven en de dwaze spelletjes waarmee wij onze avond op de kamer vulden. En de bel die zegt dat het licht uit moet. Gefezel en soms ook eens bezoek.

sanseveria1

 

10:06 Gepost door Tania in Room with a View | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-06-10

ROOM WITH A VIEW

Kostschool of kotsschool. De grens is flinterdun. Het valt te zien hoe je het bekijkt. Los van het "dagelijkse-brij-uitkotsen" was het best wel leuk... zolang je tenminste geen seut, dan wel gewiekste plantrekker was....

Tien jaar en ik wou op internaat. Welk meisje haalt het in godsnaam in haar hoofd om te zagen en zeuren dat ze op kostschool wil gaan?? Ikke... Ik had zo mijn redenen. Ik wou bij mijn twee jaar oudere zus op één kamer. Schelmerij  uitsteken. En pianoles volgen. Alleen had ik het kreng nog niet ontmoet... Misschien heb ik daarom 30 jaar geen toets meer aangeraakt. Maar kom... ik had een dubbele kamer, een blauw uniform, een fles grenadine en veel water om te klutsen. En tonnen cake-jes opdat ik nooit zou omkomen van de honger.

Dat volstond en mijn koffer was gemaakt.

19:35 Gepost door Tania in Room with a View | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |