08-06-10

Het begin...

Voor iedereen die op internaat ging, was er wel een reden, dacht ik..

"Waarom moest ik op internaat?": dacht ik... "Ik ben toch een braaf meisje, ik ben hier toch niet te veel in huis..?" Nee hoor, mijn broer wou per sé op internaat. Ik was een jaartje jonger, en ik moest dus ook maar op internaat.. Niet helemaal naar m'n zin eerst, want ik had nog tweelingzusjes thuis van 2 jaar, en zij waren wel alle dagen thuis! Niet eerlijk, vond ik.

Kwam ik daar toe in die immens grote school... als eerstejaartje in de humaniora, helemaal alleen.. totaal niemand die ik daar kende. Wat een verschrikking..

Na mijn aankomst de eerste dag en nadat ik van mijn sobere kamertje toch een wat leefbare ruimte had gemaakt, mocht ik naar de speelplaats gaan kennismaken met de rest van de internen. Kippenvel en knikkende knieën...

Ik was toen heel bedeesd en keek argwanend om me heen.. "Ga ik dat hier ooit overleven?" "Ga ik wel vriendinnetjes kunnen maken hier?" Ik voelde me zo verschrikkelijk aan mijn lot overgelaten.
En toen viel mijn oog op een meisje die ook alleen zat op een bankje.. Dat was Alix, een guitig zwartharig meisje met wipneusje en een brilletje. Ik ging naast haar gaan zitten op hetzelfde bankje in de hoop dat zij mij eerst aansprak.. Ze was aardig en we geraakten al snel goed aan de praat. Ik had mijn vriendinnetje al gevonden en voelde me al een heel pak beter. Al snel volgden meer vriendinnetjes en het werd een toffe kliek!

Weldra besefte ik dat dit een tweede familie werd voor mij... de vriendinnen en zelfs de nonnen ja, ze hoorden er gewoon bij! En inderdaad, ik kon hier overleven, meer zelfs... het was het begin van een tijd met leuke en minder leuke, spannende en angstige, blije en ook trieste momenten. Die momenten hebben van mij deels de persoon gemaakt die ik vandaag ben..

Uit de oude doos van RC (ikzelve)

 

 

13:00 Gepost door durfalletje in De Volle Valies | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-06-10

IK GA OP KAMERS EN IK NEEM MEE...

Mijn prachtige posters dus.
Mijn MonChichi en mijn aap.
Een fles grenadine om water lekker te maken.
En vettige boter cakes, voor als 't eten op niks trok.
Mijn heimwee naar Fidelleke.
En wat zakgeld voor de telefoon.
Maar dat was iets voor de seuten.
Dus ik deed het aan andere zaken op.

Blauw rokje, wit bloesje, ondergoed, witte sokjes en een washandje om voort te kunnen. De echte "koffer" werd mijn wekelijkse "special delivery op maandag". Door koerierdienst papa op ons speeldomein, de turnzaal, afgeleverd. Want zondag was het meestal toch te hectisch om valiezen te beginnen vullen. En zo vielen we weer eens op...

En uiteraard, mijn Poezie Albummeke,
Leuk om in te bladeren,
zoals nu, later, als madam in de zetel,
zoals mijn vriendinnetjes voorspelden in hun versje.

902

10:32 Gepost door Tania in De Volle Valies | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |