05-06-10

JAMBERS' MILLET GENERATIE

In het humaniora had je dus merken en "merken". Jambers en de Millet generatie. Ooit gezien? Wel, dat waren wij. Millets, Millets en Millets, arm in arm huppelend over de koer. Giechelend en zingend. Vreselijk truttig vond ik dat, net als Barbie poppen, en ik distancieerde me daarvan. En dan die vreselijke geklede "strikken" later. zeker als we naar de "opera" gingen. Het was zo'n merkteken van "wij kunnen dat betalen". Ik walgde daar eerlijk gezegd van. Maar bon, wij waren keurig opgevoede meisjes, en waarschijnlijk hoorde het voor mama en papa gewoon zo.

17:05 Gepost door Tania in Blauw Gerokt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-06-10

HET GEZELSCHAP

Maar bon, deze blog dient niet alleen om mezelf te praten... Wie hadden we ook weer allemaal? De vriendinnetjes van het 5de en 6de leerjaar en later ook het middelbaar... en joepiee, vandaag heb ik er eentje terug gezien! Letterlijk nog geen haar veranderd, al zeggen we allebei overtuigd dat we vandaag 25 kg extra vet en een accent meesleuren. Allemaal de schuld van onze man!!!!!!!

Leuk om Carmen terug te zien. Even weer de giecheltrut uithangen...
lachen met traanoogjes en een foto als aandenken uiteraard.
En blij dat je de dakgoot affaire hebt overleefd ;-).

 

carmen en ik

 

Maar bon, op een terrasje hebben we onze puzzlestukken bijeen gelegd. De gaten in ons geheugen gedicht en dank u Carmen, nu herinner ik me zelfs zuster Françoise: groot, zo plat als een vijg, lijkbleek en ze gaf Frans. hihi, Zuster Françoise begot... Maar bon, eigenlijk had ik een bespreking van de blauwgerokte mormels gepland. Afgaand op de foto's en de streken waren we dat toch, nietwaar?

De twee zusjes Veronique en Caroline Le Compte. Veronique was de jongste en mijn beste vriendinnetje. Maar ik heb haar nooit meer terug gevonden. Ondanks alle ijverige pogingen die ik ondernam. Ze zou naar Nederland zijn getrokken. Nou meid, asjemenou, dat trekken we dan wel es na hè. Op de klasfoto zie je er nogal afgebladderd uit, hoe mooi je kleedje ook was... Maar wat zou je zeggen als ik eens een mooie foto van je upload... zo eentje van onze communie met handjes gevouwen, biddend in je paterskleed? Oh ja, ik heb hem nog... Ik snor hem wel eens op. En als je hier toevallig op je naam botst, geef dan eens een brulletje he.

Van Ann Buyl ... evenmin een teken van leven. Waar dat kind uithangt weet ik niet.
Dan was er nog een Sabine Du Laing, de naam deed meteen een belletje rinkelen, maar ik kon er echt geen gezicht op plakken, tot ik een glimp van haar zus op facebook zag: mijn geheugen is terug... jij was inderdaad zonder twijfel een knappe griet. En dan nog een zekere Carmen, ik zie haar haren en haar omtrek maar het middelste deel (gezicht bedoel ik dan) is één zwart gat.

De anderen zijn allemaal terecht: Valérie Van den Moortel, binnenkort weer mama, Claudia van den Eeckhoudt, eeuwig knappe airhostess, Sophie Van Duüren, waarvan ik totnogtoe enkel een gebroken been heb gezien, Katinka Van Assche, Muriel Vastenaekel, Jenny Oosterlinck, Ingrid Evenepoel (die kwam ik al enkele keren tegen op straat), Alix Eeman (uitgeweken naar Amerika)..., Veronique De Bolle (evenmin een haar veranderd) en Carmen De Backer... en ikke om mee af te ronden. Ik hoop dat we niemand vergeten zijn!

Amai amai, mijn herinneringen nemen een loopje met mij...

17:13 Gepost door Tania in Blauw Gerokt | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |