13-06-10

DE KWEBBELKUS EN DE SPINNEKOP

Als mijn kids vandaag naar bedje gaan, komt daar een heel ritueel aan te pas. Eerst wat uitfreaken en fikfakken en aan elkaars ding proberen te trekken, met opzet een stinkscheet laten en hun sokken naar mijn kop gooien, de gebruikelijke totaal op het slechte moment gekozen "ik heb nog dorst" slogan en nog meer van die "rek"momenten, zodat we zeker het begin van "ons" programma missen...
De laatste stuiptrekkingen, voor mijn ADHD gevallen eindelijk hun bebber houden. En oneindig veel geknuffel en gekus. Arthur die mij versmacht en aflikt van kop tot teen, Matthias die met enig dégout vraagt op welk plekje ik niet werd afgelikt, om dat heel voorzichtig op dat ene plekje nog zijn kusje neer te planten, en Charlotte die haar speciale Kwebbelkus (zo ene terwijl ge dus ook nog kwebbelt) vraagt en het verplichte spinnekopnummer op haar lijf (mijn vingers spelen dan spinnekop en moeten alles een keer of 10 afwandelen) tot het kind voldaan is met een zucht en ze allemaal nog 10 keer roepen: "Slaapwel allemaal"!!!

En ook daarna hebben we echt wel hoerenchance als er 10 minuten later niet 1 van die 3 mormels boven aan de trap staat met één of ander uitvlucht om eens te komen kijken wat mama en papa eigenlijk aan het doen zijn eenmaal ze het kot voor hen alleen hebben...

In mijn tijd was het anders. Een bruine gang. Bruine deuren. Op zeker uur het licht uit. En vooral niet meer naar de WC mogen gaan. Ook niet als je buikpijn of diarree had. Of meisjesdinges... tja, een heel ander regime, dat wel. Het schoentje voor 't geval je 's morgens naar de mis wou. 's Morgens een bel die je wakker maakt en dan van die nonnenmuziek tot de bel weer ging om in de rij voor de refter te gaan staan.

Dat was het, niet meer of niet minder. En we zijn ook groot geworden he...

12:23 Gepost door Tania in Room with a View | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.