08-06-10

EN... HEB IK AL SCHUIM OP MIJN MOND?

Ja, ik was toen al een ancienke he... Ik was nog maar 10 toen het allemaal begon.  En op een kamer met een zus was iets minder eenzaam en soms nog spannend ook. Want 's nachts kregen we bezoek. Dan kwam Nathalie aangetrippeld, om te tetteren met mijn zus terwijl ik in mijn bedje lag. Dat mormel had altijd de wildste verhalen, en ze deinsde er niet voor terug me op tijd en stond eens goed schrik aan te jagen.

Op een keer werd ik gebeten door een hond. Waarop Nathalie me in geur en kleur vertelde dat dit wel eens een heel fatale afloop kon hebben. Ze hing me daar hevig gebarend het beeld op van de woeste schuimbekkende hond die alles en iedereen aanvalt. En als ik door dat beest gebeten was, dan was ik zeker en vast besmet, want besmetting gebeurt via de beetwonde van het slachtoffer, ikke dus. Ik zou dus de razernij gaan krijgen, en "ziet zie, ge begint al te speekselen" want door verlamming van de spieren in mijn keel zou ik mijn speeksel niet meer kunnen inslikken, en al schuimbekkend zou ik sterven. The end.

Ik heb gebibberd en gebeefd onder mijn laken. Wat was ik naïef.
Ik heb de hele nacht gewacht op de eerste symptomen.

 

14:56 Gepost door Tania in Room with a View | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.