14-07-10

FOEI

Kotsshoolmeisje compleet verkloot.
De reclame dik OK, mijn foto's: noppes.

FOEI SKYNET. GE NEEMT AL MIJN GOESTING AF.
EN IK HEB WEL WAT BETERS TE DOEN.

19:10 Gepost door Tania | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-06-10

DE KWEBBELKUS EN DE SPINNEKOP

Als mijn kids vandaag naar bedje gaan, komt daar een heel ritueel aan te pas. Eerst wat uitfreaken en fikfakken en aan elkaars ding proberen te trekken, met opzet een stinkscheet laten en hun sokken naar mijn kop gooien, de gebruikelijke totaal op het slechte moment gekozen "ik heb nog dorst" slogan en nog meer van die "rek"momenten, zodat we zeker het begin van "ons" programma missen...
De laatste stuiptrekkingen, voor mijn ADHD gevallen eindelijk hun bebber houden. En oneindig veel geknuffel en gekus. Arthur die mij versmacht en aflikt van kop tot teen, Matthias die met enig dégout vraagt op welk plekje ik niet werd afgelikt, om dat heel voorzichtig op dat ene plekje nog zijn kusje neer te planten, en Charlotte die haar speciale Kwebbelkus (zo ene terwijl ge dus ook nog kwebbelt) vraagt en het verplichte spinnekopnummer op haar lijf (mijn vingers spelen dan spinnekop en moeten alles een keer of 10 afwandelen) tot het kind voldaan is met een zucht en ze allemaal nog 10 keer roepen: "Slaapwel allemaal"!!!

En ook daarna hebben we echt wel hoerenchance als er 10 minuten later niet 1 van die 3 mormels boven aan de trap staat met één of ander uitvlucht om eens te komen kijken wat mama en papa eigenlijk aan het doen zijn eenmaal ze het kot voor hen alleen hebben...

In mijn tijd was het anders. Een bruine gang. Bruine deuren. Op zeker uur het licht uit. En vooral niet meer naar de WC mogen gaan. Ook niet als je buikpijn of diarree had. Of meisjesdinges... tja, een heel ander regime, dat wel. Het schoentje voor 't geval je 's morgens naar de mis wou. 's Morgens een bel die je wakker maakt en dan van die nonnenmuziek tot de bel weer ging om in de rij voor de refter te gaan staan.

Dat was het, niet meer of niet minder. En we zijn ook groot geworden he...

12:23 Gepost door Tania in Room with a View | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-06-10

SCHEET PLANEET

Een bekende he...

904

11:44 Gepost door Tania in Mijn Poezie Albummeke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-06-10

VLAAMSE FILMPJES

Misschien hebben ze vandaag op RC nu ook al TV op de kamer. In onze tijd moest ge content zijn met Vlaamse Filmpjes... de Filmpjes van Seppe, nonneke van de bib. Ik heb er in ieder geval wel pakken gelezen. Er was alleen maar 1 probleem: dat vreselijk mens onder de ogen komen, en de strafboete op het einde van elk semester... ik herinner me er één van in de 700 frank, een hilarisch bedrag, werkelijk met spek geschoten!

vlaamse filmpjes stapel

Toegegeven, ik was dan wel sloddervos op dat gebied. Zelfs in het weekend thuis heb ik ooit geweten dat de flikken aanbelden om te vragen aan mijn ma wanneer ik mijn boeken terug naar de bibliotheek zou brengen...

17:43 Gepost door Tania in Dat is Straf | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

EN... HEB IK AL SCHUIM OP MIJN MOND?

Ja, ik was toen al een ancienke he... Ik was nog maar 10 toen het allemaal begon.  En op een kamer met een zus was iets minder eenzaam en soms nog spannend ook. Want 's nachts kregen we bezoek. Dan kwam Nathalie aangetrippeld, om te tetteren met mijn zus terwijl ik in mijn bedje lag. Dat mormel had altijd de wildste verhalen, en ze deinsde er niet voor terug me op tijd en stond eens goed schrik aan te jagen.

Op een keer werd ik gebeten door een hond. Waarop Nathalie me in geur en kleur vertelde dat dit wel eens een heel fatale afloop kon hebben. Ze hing me daar hevig gebarend het beeld op van de woeste schuimbekkende hond die alles en iedereen aanvalt. En als ik door dat beest gebeten was, dan was ik zeker en vast besmet, want besmetting gebeurt via de beetwonde van het slachtoffer, ikke dus. Ik zou dus de razernij gaan krijgen, en "ziet zie, ge begint al te speekselen" want door verlamming van de spieren in mijn keel zou ik mijn speeksel niet meer kunnen inslikken, en al schuimbekkend zou ik sterven. The end.

Ik heb gebibberd en gebeefd onder mijn laken. Wat was ik naïef.
Ik heb de hele nacht gewacht op de eerste symptomen.

 

14:56 Gepost door Tania in Room with a View | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Het begin...

Voor iedereen die op internaat ging, was er wel een reden, dacht ik..

"Waarom moest ik op internaat?": dacht ik... "Ik ben toch een braaf meisje, ik ben hier toch niet te veel in huis..?" Nee hoor, mijn broer wou per sé op internaat. Ik was een jaartje jonger, en ik moest dus ook maar op internaat.. Niet helemaal naar m'n zin eerst, want ik had nog tweelingzusjes thuis van 2 jaar, en zij waren wel alle dagen thuis! Niet eerlijk, vond ik.

Kwam ik daar toe in die immens grote school... als eerstejaartje in de humaniora, helemaal alleen.. totaal niemand die ik daar kende. Wat een verschrikking..

Na mijn aankomst de eerste dag en nadat ik van mijn sobere kamertje toch een wat leefbare ruimte had gemaakt, mocht ik naar de speelplaats gaan kennismaken met de rest van de internen. Kippenvel en knikkende knieën...

Ik was toen heel bedeesd en keek argwanend om me heen.. "Ga ik dat hier ooit overleven?" "Ga ik wel vriendinnetjes kunnen maken hier?" Ik voelde me zo verschrikkelijk aan mijn lot overgelaten.
En toen viel mijn oog op een meisje die ook alleen zat op een bankje.. Dat was Alix, een guitig zwartharig meisje met wipneusje en een brilletje. Ik ging naast haar gaan zitten op hetzelfde bankje in de hoop dat zij mij eerst aansprak.. Ze was aardig en we geraakten al snel goed aan de praat. Ik had mijn vriendinnetje al gevonden en voelde me al een heel pak beter. Al snel volgden meer vriendinnetjes en het werd een toffe kliek!

Weldra besefte ik dat dit een tweede familie werd voor mij... de vriendinnen en zelfs de nonnen ja, ze hoorden er gewoon bij! En inderdaad, ik kon hier overleven, meer zelfs... het was het begin van een tijd met leuke en minder leuke, spannende en angstige, blije en ook trieste momenten. Die momenten hebben van mij deels de persoon gemaakt die ik vandaag ben..

Uit de oude doos van RC (ikzelve)

 

 

13:00 Gepost door durfalletje in De Volle Valies | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

ETENSTIJD!!!!!

De refter...

De vloer: onveranderd.
De deur: alsof de tijd 30 jaar heeft stilgestaan.
En die gordijnen: volgens mij nog altijd dezelfde.

En die tafels met bankjes: zijn die nu nog niet versleten????
Alleen staan ze vandaag wat speelser geschikt. 
Zelfs op de loopgang van Kwak, kijk eens aan.
Waarschijnlijk krijgt zo'n figuur als haar vandaag geen enkele credibiliteit.

En als ik die bakken zie moet ik toch een beetje kokhalzen.
Ze staan nu waar de koffie stond.
Wat zou de pot serveren vandaag?
Schellen vlees, bruine saus, platgekookte bonen, bloempatatten...

Gelukkig blijft de straftafel hier net buiten het vizier.

refter

11:16 Gepost door Tania in Varkens Kost | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

En dansen zullen we..

Ik, co-auteur Carmen De Backer, herinner me de leuke dansavonden die werden georganiseerd door de 'oudsten' van het internaat. Wat keken we daar naar uit! Het breekte even de sleur van steeds maar op de speeltplaats rond te hangen tijdens de avondpauzes.....

Het was éen van de weinige kansen die we kregen om aan cola en chips te geraken, op een 'legale' manier... (en buiten de betaalkasten die we in zwembad Dilkom leeg roofden)

Wat deden de laatstejaars dat goed. In een mum van tijd werd de zaal (waar we onder andere ook lessen psychomotoriek kregen en waar Zr. Christel ook nog vele preken heeft gehouden voor de internen) omgetoverd in een heuse 'dancehal'. Ja hoor, het licht werd gedoofd en de gekleurde! spots gingen aan.. het feest kon beginnen. Jammer dat er geen jongens waren in die tijd.. vraag me stilletjes af hoe het nu zou zijn...

Muziek die me nog steeds herinnert aan die avonden is o.m.: The Eurythmics, Simple Minds, Yazoo....

Ja, wat voelden we ons goed na zo'n avondje, veel gelachen, gedanst... en ziek van cola en chips... hahaha Maar goed, we konden er weer een tijdje tegen....

09:00 Gepost door durfalletje in Goddelijk Zeg | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

07-06-10

VERONIQUE WAAR ZITTE GIJ?

En hoe zit het met uw zus, Caroline?

Kijk ne keer: dit prentje is van u!!!!

923

Nu wachten op een teken van leven...

18:54 Gepost door Tania in Mijn Poezie Albummeke | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

JUFFIE, SURROGAATOMA

Maar mijn aaibaarheidsfactor 10 geef ik toch nog aan ons juffie, mevrouwtje Ceuppens, speciale nanny en studiejuf voor de kleintjes. Een heel kort dik madammeke met grijze krollekes, met een omagehalte waar die van mij absoluut niet aan kon tippen. Zelfs in mijn Poëzie Albummeke deed dat mens mij een plezier om vooral mijn hond Fidelleke -  mijn absolute held -  de hoofdrol te geven:

899

13:34 Gepost door Tania in Mijn Poezie Albummeke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

HELLO HINGHAM, MASSACHUSETTS!

Hello my friend! I found ons "Alix"-je back! Kidnapped by a very handsome American guy, she told me at 3 AM American time. Good girl... you bring my forgotten memories alive! Tot daar mijn Engels met haar op. Over naar het Nederlands en het RC van 30  jaar terug.

Zuster Jackmot! Jaaaa. Was dat effe vergeten zeg!
Dat was de bijnaam van lange lijkbleke Françoise die Frans gaf.
Met van die lange witte rimpelvingers.
En heel indrukwekkend voor kleine nagelbijtertjes als ik:
zo van die lange spitse nagels ook.

En Scholastiekske (Scholastica). Hoe kon ik die kleine springmuis nu vergeten. Dat brein van mij moet echt getriggerd worden, maar de minste trigger is genoeg; weer een schuifke dat helemaal open gaat! Ik zie haar gelaatstrekken, die oogskes, tot zelfs de paar verdwaalde haarlokjes van onder haar kappeke en ik hoor haar stemmetje nog. Zo een beetje "hoog hees". Helemaal kleine springmuis.... (en nu pik ik efkes een term uit de Jommekes boek). Het was de liefste van de hele compagnie nonnekes dat we daar hebben gekend. Ze waakte over de slaapzaal van de eerstes. Ik denk dat zelfs wij kleintjes zelfs nog een kop groter waren dan haar. Echt een knuffelbeertje dat mens. Ge zou ze zo een bees hebben gegeven.

Ja, ook bij de nonnekes hebt ge er goeie...

 

09:50 Gepost door Tania in Nonnekes Kap | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-06-10

GLORIE HALLELUJAH ... MESCONTACT!

1m 65 van beneden en 1m 50 cm van links.
CHECK middelpunt.
DUBBELCHECK.
GO!!!

Ha zo de frieten waren op. OK, dan smokkelen wij ons mes naar boven. En dan krassen we uit wraak een gat naar de overkant. En dat gebeurde in duo met je gebuur aan de andere kant van de kartonnen muur; het kamertje ernaast. Ondertussen zijn we al lang niet meer het kleine zusje van, en hokken we op kamers apart. We zitten in het derde middelbaar. Avond na avond, om de tijd te doden, ging dat van KRASKRASKRAS. En soms kwam Seppe of opvoedster  wenkbrauw fronsend checken van waar dat rare geluid toch kwam. En dan wisten wij van niks. Verwondering met uitgestreken gezicht. Uiteraard.

Tot op een dag... Yes! Yes! Yes! Glorie hallelujah. Mescontact! Aan de andere kant van de muur een oog. Dat van de overbuur. En met een verse portie moed werd het gat nog wat groter gemaakt, en daarna "geef mij uw potteke tippex ne keer door". Maar ik heb ooit een kamer geweten waar het gat van een ander kaliber was. Aan zo'n diameter heb ik mij nooit gewaagd. Nee, mijn gat, dat bleef beschaafd, binnen proportie, absoluut aanvaardbare middelmaat. Tot daar voorlopig ons klein verzet.

Een postkaartje er voor en het gat was gestopt. En vlak voor de vakantie wattekes gaan kopen in de gewenste kleur. Geel, groen, roos of blauw, zo'n vale pastelkleur, de kleur van de muur.

OK, thuis deden we dat niet...
Maar ik zou het echt geen vandalisme noemen.
Die muren trokken toch op niks.

22:11 Gepost door Tania in Klein Verzet | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

VECHTEN OM EEN FRIET

Om de ene of andere reden was er dus zogezegd "iets" met ons. Intern, dan moest je wel uit een ontwricht gezin komen of zo... terwijl ik zoiets heb van, ze konden ze dan toch wel neerdokken, centen voor kost en inwoon een heel jaar lang. Maar bon, we moesten het er mee doen, met dat imago, en telkens er overdag iets gestolen was, werden wij dan ook net iets meer verdacht. Aparte preek van de zuster, AAAAAARGH! Kom jong, we willen naar buiten... en we hebben het niet gedaan.

Waar ik persoonlijk woest van werd, was dat die externen de hele week de refter meden, maar zich 1 x per week wel massaal verdrongen voor de vrijdagse steak met friet. En dit ging echt mijn verstand te boven: wij, internen, waarvoor pa en ma dus een heel jaar lang hadden gedokt, moesten dus helemaal achteraan in de rij gaan staan. Want externen gingen voor.

En die rij... die ging helemaal door de refter, helemaal omhoog twee trappen op, dan door een gang, dan door de turnzaal, en eindigde wat verder in een andere gang. Om je kas op te fretten.

En tegen dat wij dus met één voet in de refter stonden... waren de frieten op. Miljaar. Miljaar. De steak ook. En dus kregen we patattebollen of zo. En een of ander vlees-alternatief. Bijna elke week opnieuw. En dat moesten we bovendien in een mum van tijd binnenslokken, want tegen dat we met ons dienblad aan tafel kwamen, was de bel van de lessen al lang gegaan. En zo kregen we nog eens een uitbrander als we te laat kwamen in de les. Zucht.

Wie legt me deze logica eens uit? Stond dat ook in de bijbel of zo?

 

18:19 Gepost door Tania in Klassen Strijd | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

ZIJ EN WIJ

Als je denkt dat uniform "gelijken" maakt... Vergeet het.  In de lagere school maakte die blauwe kleur net het verschil uit tussen intern en extern. Klassen in kleur met een stuk of twee blauwe internen. Ja natuurlijk viel dat op. Dus als het klasfoto was, wrong ik me rap rap in mijn mee gesmokkelde roze colltrui. Ik dacht dat dat "mooier" zou zijn. Maar dat had ik achteraf bekeken, gezien de boebels van dat witte bloesje daaronder, beter gelaten...

 935

Oh ja, er was op diverse fronten wel degelijk een klassenstrijd aan de gang. Tussen klasgenootjes draaide dat - maar ik moet zeggen pas in het middelbaar -  eerder rond mode. En kom vooral niet af met argumenten van "soberheid" en zo. Allez, allez, niet zeveren he. Zelfs blauw en wit verraadt uit welke familie je komt. Ofwel was je "in", ofwel viel je vreselijk uit de toon. En pubers van pakweg 15 kunnen serpenten zijn. Ik was vrij neutraal, wel degelijk gekleed, dat wel, maar ik had een bloedhekel aan snobs, kuddegeest en eenheidsworst. Ik vergeet nooit het dispuut met mijn ma, toen die mij in "Het Zoute" voor het weekend een jeansbroek van "Best Company" kocht. Met een klet van een snobmerk op mijn gat. En dat was dik tegen mijn gedacht. Uit wraak heb ik "de broek" gewoon 3 jaar geen blik gegund. Pas toen ik op unief zat, heb ik hem eindelijk van mijn schap gehaald. Dus ook op school: niet te schoon, niet te lelijk, de middelmaat. Ik had hoeren chance: ik bleef buiten schot. Maar oh wee als ma en pa het niet breed hadden, die meiskes hebben fameus hun peren gezien.

Bij het opvoedend volk was het eerder ons "etiket" van "interne" dat een wel heel eigenaardige - katholieke? - logica in het leven riep.  Als het 't moment was om aan te schuiven voor de frieten op vrijdag bijvoorbeeld. En ik herinner me ook de speciale preek voor internen, telkens er iets "gestolen" was. Tot grote ergernis van mij en het hele  internenras.

ChristenDOM noemen ze dat...

12:40 Gepost door Tania in Klassen Strijd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-06-10

JAMBERS' MILLET GENERATIE

In het humaniora had je dus merken en "merken". Jambers en de Millet generatie. Ooit gezien? Wel, dat waren wij. Millets, Millets en Millets, arm in arm huppelend over de koer. Giechelend en zingend. Vreselijk truttig vond ik dat, net als Barbie poppen, en ik distancieerde me daarvan. En dan die vreselijke geklede "strikken" later. zeker als we naar de "opera" gingen. Het was zo'n merkteken van "wij kunnen dat betalen". Ik walgde daar eerlijk gezegd van. Maar bon, wij waren keurig opgevoede meisjes, en waarschijnlijk hoorde het voor mama en papa gewoon zo.

17:05 Gepost door Tania in Blauw Gerokt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

AA..AARGH... AAAAH!

Soms waren we ook wel eens sterren op de dansvloer. 
Op een internaatskamertje word je geen nonneke hoor...

Onze twee favorietjes!
Jammer genoeg hebben we dit zelf nooit op film gezet,
maar de film in mijn hoofd en de binnenpretjes levendiger dan ooit:

I'm jogging.
Eén deed dan de zware stem. De andere nam de grieten voor haar rekening. Maar thuis in het weekend met Dimi erbij was het resultaat nog leuker uiteraard. Ziet ge 't ons al doen?

En natuurlijk. Claude François.

Alexandrie, Alexandra, en zoveel mogelijk schudden met ons gat. Alleen moet ge nu efkes doorklikken om u dat in te beelden want AAAARGH.... ik krijg die F**king html-code  niet geplakt... Maar niet te lang blijven hangen op YouTube en braafkes terugkomen he daarna! Want mijn KOTSschool verhaal is nog niet af...

  http://www.youtube.com/watch?v=NTY3LevaQQ0&feature=re...

11:18 Gepost door Tania in Room with a View | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-06-10

KLUTSEN IS COOL

Natuurlijk was het vaak ook plezant!
Allez kom, iets leuk om dat te bewijzen: spelletjes op de kamer.

Veel moet je je er nu ook niet bij voorstellen. We waren rap content. En elke dag hetzelfde, tot vervelens toe... en tof dat wij dat vonden!

Ofwel lagen we fietsend op bed en kwam het er dus op aan zo lang mogelijk vol te houden met de benen in de lucht. Of een kietelspel en zo lang mogelijk je lach inhouden. Dat deden we thuis ook. Ofwel liet zij haar telkens vallen en moest ik haar oprapen en weer helemaal  tot boven in haar bed duwen, en dan liet ze zich meteen weer vallen en smeekte ze onophoudend alsof ze gehandicapt was, tot ik weer toegaf want anders hield dat fake gejammer niet op (oh jee, weeral zeg... wat was ik een onderdanige trut!).

Maar het meest van al: zo veel mogelijk water drinken en dan springen op bed. En om 't er 't meest klutsgeluiden maken. Ik herinner me dat ik dat later zelfs op busuitstappen deed, en blijkbaar vond ik dat geweldig... Ik vind het nog altijd super als ik daar aan terug denk :-).

Maar op sommige dagen deden wel eens iets pittigers ook.

10:36 Gepost door Tania in Room with a View | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

DE VARKENSTROG

Op het menu. Parole, parole, parole. Overdreven theatraal à la "Mijn restaurant" opgesteld. Zo van "Huppeldepup op de wijze van" en dan een heeeeeel erg moeilijke naam of iets uit een heel ver land. Wat ik met mijn 10-jarig verstand en  prille noties van aardrijkskunde, ook met extra veel  wenkbrauwgefrons, echt niet kon vatten...

Eigenlijk was het niet meer dan veel omhooggevallen gelul om niks... Uiteindelijk was het 't resulaat dat telde: een kwak smurrie met een heel raar kleurenspectrum en daarin wat vunzig zwemmende brokjes op je bord. Een beetje zurig soms. Enfin, ik moet dat niet uitleggen. Denk gewoon van de smaak in je mond als je maag een beetje van dat goedje met extra maagsap terug naar afzender stuurt.

We zijn intussen al een paar sterren gezakt...

Beeld je dus in he... Dát vermengd met muffe refter walm, ongecensureerde inkijk op immens grote dampende ketels in de open keuken en madammen van het absoluut onaantrekkelijkste soort aan de andere kant van de toog. Met lichtblauwe schort, van die sleffers aan hun eeltvoeten, goedkope schmink (of gewoon geen) en grootkeuken-scheplepel in hun hand. En dan hopen en bidden in jezelf dat dat mens niet te vrijgevig schept vandaag... Zo kweekt een mens dus, naast dat streepke tussen beide wenkbrauwen, ook nog rimpels op zijn neus.

De afruimtoog was al pakken minder imposant dan al die mooie woorden op het menu. Daar hingen ze minder flosjkes aan. Dat ging langs een toog met daarin een heel groot gat. Daaronder stond een stinkende bak vol etensresten, waarover je dan je bord zo goed mogelijk proper schraapte. En niet kijken... vooral niet kijken. En neusgaten toe. Voor de varkens, zeiden ze. "Ziet ge wel", ikke weer, "die varkens krijgen onze overschot niet... 't zijn wij die elke dag opnieuw varkenskost krijgen".

De deur, waar is de deur? En het was toch plezant hoor, interne zijn...

09:50 Gepost door Tania in Varkens Kost | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mijn restaurant |  Facebook |

03-06-10

VERS GEMAAID GRAS EN SPINAZIE OP JE BORD

Om terug te komen op die internaatskost...

Vandaag heb ik een absolute hekel aan overgare grootkeuken. Ik walg van platgekookte bonen, glazige patatten, maar ook van veel te bloemige aardappelen, en vooral van schoenzolensteak met vieze slijmerige snottebellensaus. Het enige waar ik me nog in blik aan waag zijn erwtjes, zwan sausissen, tomatenpuree en zalm. Tegen al de rest zeg ik vriendelijk bedankt. 

Ik was er ten stelligste van overtuigd... dat de spinazie die we te vreten kregen... geen spinazie was, maar vers gemaaid gras. Als ik de grasmaaier hoorde, ging ik, van zodra ik kon, checken wat er op het menu stond de daaropvolgende dag. Jaren lang ben ik dat blijven geloven (en nog steeds heb ik mijn twijfels). Soms kwam het uit... dan was het gras net gemaaid, en dan kregen we zo'n groene lauwe kwak met grote scheplepel op ons bord gesmakt. En tegen dat we gedaan hadden met aanschuiven, was het goedje koud. "Zie je wel" zei ik dan "dat we gras te eten krijgen"? Ik was er echt voor 200% van overtuigd...

22:03 Gepost door Tania in Varkens Kost | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

HA ZO IK BEN OP LUC...

Ann Buyl, ik heb dus nog altijd een eitje met u te pellen.

Door Natacha verbeterd, staat er onderaan... Aan de rest van de commentaar te zien (tekst= onzin, verbetering = heel juist) denk ik dat ik die avond cinema heb gemaakt op de kamer...

906

907

17:54 Gepost door Tania in Mijn Poezie Albummeke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

HET GEZELSCHAP

Maar bon, deze blog dient niet alleen om mezelf te praten... Wie hadden we ook weer allemaal? De vriendinnetjes van het 5de en 6de leerjaar en later ook het middelbaar... en joepiee, vandaag heb ik er eentje terug gezien! Letterlijk nog geen haar veranderd, al zeggen we allebei overtuigd dat we vandaag 25 kg extra vet en een accent meesleuren. Allemaal de schuld van onze man!!!!!!!

Leuk om Carmen terug te zien. Even weer de giecheltrut uithangen...
lachen met traanoogjes en een foto als aandenken uiteraard.
En blij dat je de dakgoot affaire hebt overleefd ;-).

 

carmen en ik

 

Maar bon, op een terrasje hebben we onze puzzlestukken bijeen gelegd. De gaten in ons geheugen gedicht en dank u Carmen, nu herinner ik me zelfs zuster Françoise: groot, zo plat als een vijg, lijkbleek en ze gaf Frans. hihi, Zuster Françoise begot... Maar bon, eigenlijk had ik een bespreking van de blauwgerokte mormels gepland. Afgaand op de foto's en de streken waren we dat toch, nietwaar?

De twee zusjes Veronique en Caroline Le Compte. Veronique was de jongste en mijn beste vriendinnetje. Maar ik heb haar nooit meer terug gevonden. Ondanks alle ijverige pogingen die ik ondernam. Ze zou naar Nederland zijn getrokken. Nou meid, asjemenou, dat trekken we dan wel es na hè. Op de klasfoto zie je er nogal afgebladderd uit, hoe mooi je kleedje ook was... Maar wat zou je zeggen als ik eens een mooie foto van je upload... zo eentje van onze communie met handjes gevouwen, biddend in je paterskleed? Oh ja, ik heb hem nog... Ik snor hem wel eens op. En als je hier toevallig op je naam botst, geef dan eens een brulletje he.

Van Ann Buyl ... evenmin een teken van leven. Waar dat kind uithangt weet ik niet.
Dan was er nog een Sabine Du Laing, de naam deed meteen een belletje rinkelen, maar ik kon er echt geen gezicht op plakken, tot ik een glimp van haar zus op facebook zag: mijn geheugen is terug... jij was inderdaad zonder twijfel een knappe griet. En dan nog een zekere Carmen, ik zie haar haren en haar omtrek maar het middelste deel (gezicht bedoel ik dan) is één zwart gat.

De anderen zijn allemaal terecht: Valérie Van den Moortel, binnenkort weer mama, Claudia van den Eeckhoudt, eeuwig knappe airhostess, Sophie Van Duüren, waarvan ik totnogtoe enkel een gebroken been heb gezien, Katinka Van Assche, Muriel Vastenaekel, Jenny Oosterlinck, Ingrid Evenepoel (die kwam ik al enkele keren tegen op straat), Alix Eeman (uitgeweken naar Amerika)..., Veronique De Bolle (evenmin een haar veranderd) en Carmen De Backer... en ikke om mee af te ronden. Ik hoop dat we niemand vergeten zijn!

Amai amai, mijn herinneringen nemen een loopje met mij...

17:13 Gepost door Tania in Blauw Gerokt | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

PLANT MET GAATJES

Terwijl we als kleintjes eerst nog onder de knusse vleugels van Juffie (Mevrouwtje Ceuppens) werden genomen - met een glaasje fruitsap bij haar thuis na het speeltuin bezoek iets verder in de straat...

... werd het later pas serieus. Studie! Immense studiezaal met lange rijen. Seppe met haar brilleke, heer en meester, zogezegd aan het lezen, maar waakzaam wachtend op het minste gefezel om dan... een gepaste straf voor je te bedenken.

En waar werd ik neergezet? Helemaal achteraan naast het vriendinneke van mijn zus. Nathalie heette dat meisje, en zij zat dagelijks op de strafbank. 't Moestekik weer zijn...

Dat kind stak voortdurend schelmerij uit, en vond in mij een gewillig slachtoffer om me bij haar plannetjes te betrekken. Naast haar een plant met gaatjes. Wat doet verveling met een mens? Elke dag werd er druk gaatjes gepitst. Ik ga hem nooit vergeten. Wie weet leeft hij nog...

09:59 Gepost door Tania in Studie Genot | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-06-10

KOFFIE MET SPEEKSEL

Speeksel van een non. Jakkes.

Ik heb ze eens betrapt en mijn goesting was over.

In de refter stond een heel groot reservoir met koffie.
En die non kwam daar een tasje van het kraantje tappen.
Ze proefde eens... en goot het restje er langs boven weer in...

GLUPS...

22:08 Gepost door Tania in Nonnekes Kap | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

HET (MOOIE) KOTSENDE MEISJE

Het eten was ronduit niet te vreten. Ik herinner me knalgele omeletten van 10 cm hoog met een soort van geconfijt fruit in alle kleuren erin - denk ik - waarvan ik al moest kokhalzen als ik het zag. Of koude mosselen in bruine saus. Niertjes die van bij het ontbijt al stonken, zodat ik bijna flauw viel van de geur, zelfs helemaal de trappen op tot in de turnzaal. en zelfs op de speelplaats hing de stank. Na een tijdje wisten ze 't wel en als het niertjesalarm  was, werd ik vrijgesteld van het bezoek aan de refter, ook om 16.00. Anders was het achteraf toch miserie en kots. Ik was dus maar beter gewapend en schoof telkens pro-actief aan met plateau en open jaszakken, zodat ik ter hoogte van de koffie mijn dagelijkse munitie, een stapel servietten, in alle stilte kon weggritsen, om mezelf te sparen van een onaangenaam bezoek aan de WC. En dan aan tafel, draaien en scheppen en prutsen met mijn vork. Brij maken van brij. Doen alsof ik kauwde en slikte. Mijn moment afwachten. En schuin langs mijn ooghoeken in het oog houden waar Kwak zich op dat moment bevond. En eens de waggeleend uit mijn vizier, kapte ik de hele inhoud op mijn schoot, en dan hups, servietten toe. De brij werd zorgvuldig in de jaszak gekapt, tot later op de dag, op een stiekem moment, alles - eindelijk! - in de vuilbak kon. Waarop mijn ma zich elke vrijdag vragen stelde: "Maar kindje toch, hoe komt het dat uw jas zo stinkt?". En elke vrijdagnamiddag datzelfde gezeur en verplichte nummertje: "Wat hebt ge allemaal gegeten deze week?". Och mens, zaagt niet zo... maar ze bleef zagen tot ik de hele menu had afgerammeld...

14:59 Gepost door Tania in Varkens Kost | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

ALS JE LATER ALS MADAM...

 

in je zetel zit met je man... (Hélène ik heb woord gehouden he)

920

 

11:21 Gepost door Tania in Mijn Poezie Albummeke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

IK GA OP KAMERS EN IK NEEM MEE...

Mijn prachtige posters dus.
Mijn MonChichi en mijn aap.
Een fles grenadine om water lekker te maken.
En vettige boter cakes, voor als 't eten op niks trok.
Mijn heimwee naar Fidelleke.
En wat zakgeld voor de telefoon.
Maar dat was iets voor de seuten.
Dus ik deed het aan andere zaken op.

Blauw rokje, wit bloesje, ondergoed, witte sokjes en een washandje om voort te kunnen. De echte "koffer" werd mijn wekelijkse "special delivery op maandag". Door koerierdienst papa op ons speeldomein, de turnzaal, afgeleverd. Want zondag was het meestal toch te hectisch om valiezen te beginnen vullen. En zo vielen we weer eens op...

En uiteraard, mijn Poezie Albummeke,
Leuk om in te bladeren,
zoals nu, later, als madam in de zetel,
zoals mijn vriendinnetjes voorspelden in hun versje.

902

10:32 Gepost door Tania in De Volle Valies | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

TWEE POESJES EN EEN BALLERINA

Buiten mijn eigen wil, kwam het ook ma en pa bijzonder goed uit. Mijn broer ging op internaat in Melle, mijn zus op de kamer, ik alleen thuis en zij een winkel en pakken werk... Dus het kleintje werd gescreend door de nonnekes... of ik met mijn 10 jaar wel rijp genoeg was om op internaat te hokken.

Goedgekeurd en aagenomen. Het zusje van mocht binnen. Ikke joepie en olé. Want zusjes hadden een streepje voor.  Met een kamertje in een apart mini slaapzaaltje zonder toezicht. Dat belooft.

Een blinkende bruine deur met venster van gebubbeld glas. Twee bedden tegenover elkaar, een muffe bruine kleerkast en een wastafel met koud water kraan. Een dakvenster zonder tralies, room with a view op de lagere school en speelplaats, en zwemkom Dilkom. Vale pastelkleur op de kartonnen muur. Van de serie roze, groene, blauwe en gele wattekes die je vandaag nog steeds kan kopen (en later kwam dat ons bijzonder goed uit...). Geen Michael Jackson maar een poster met twee poesjes en ook een ballerina. Een matras met rond geel pisspoor (van mezelf). En voor de rest herinner ik me een doolhof aan donkere lange gangen en zowat alle vensterbanken bezet met een uit de hand gelopen  kolonie vreselijke lange vrouwentongen. De rij naar boven en de dwaze spelletjes waarmee wij onze avond op de kamer vulden. En de bel die zegt dat het licht uit moet. Gefezel en soms ook eens bezoek.

sanseveria1

 

10:06 Gepost door Tania in Room with a View | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-06-10

NONNEKES TROEF

Op 10 jaar ontdek is wat een nonneke is...
Laat ik je even meenemen naar de koninginnen van de hemel,
Anno 1980 in Regina-Caeli

Zuster Kristel, de hoofdzuster, weigert zelf de kap. Ze is modern en super geestig en ik kijk vol bewondering naar haar op. Wie aan haar zijde de kassa van de refter mag bemannen is een gelukzak. En te benijden voor de rest van de dag... Ik ben één van haar favorietjes omdat ze van deugnieten en plantrekkers houdt. Zuster Kristel, je was een super coole rebelse non!

Seppe, klein met brilletje. Speurt de volle studiezaal af. Geniepig op zoek naar een slachtoffer voor de meest genadeloze straf. Trekt aan je oren als je niet uit je bed bent voor het knielgebed. Kan goed tellen als het op bibliotheekboetes aankomt. Omdat ik geen enkel boek terug breng en het wekelijks aandurf  die verdomde roze bloes te dragen, haat ze me als de pest. En haar grandioze uitspraak "Seppe, Seppe, Seppe toch". Oh, ik lustte je rauw...

Kwak. Schrik van de refter. Ze waggelt als een eend. Vlug die vieze smurrie op je schoot kappen. Anders wordt het straftafel. En koude mosselen kotsen achteraf... Ik denk dat jij mijn trauma bent...

Wat ik me altijd heb afgevraagd... waarom heten die Zusters-van-liefde?? Niks dan ruzie maken en achter 't gat klappen deden die onder elkaar. "Stomme trut" maakte absoluut deel uit van hun vocabulaire...

Foei foei foei.
God hoort alles wat u zegt!

En dan was er nog Juffie, stokoude kindervriend.
Geen non maar knuffel-oppas van het handjevol kleintjes.
Waaronder ik. Het kleine zusje van...

21:03 Gepost door Tania in Nonnekes Kap | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

ROOM WITH A VIEW

Kostschool of kotsschool. De grens is flinterdun. Het valt te zien hoe je het bekijkt. Los van het "dagelijkse-brij-uitkotsen" was het best wel leuk... zolang je tenminste geen seut, dan wel gewiekste plantrekker was....

Tien jaar en ik wou op internaat. Welk meisje haalt het in godsnaam in haar hoofd om te zagen en zeuren dat ze op kostschool wil gaan?? Ikke... Ik had zo mijn redenen. Ik wou bij mijn twee jaar oudere zus op één kamer. Schelmerij  uitsteken. En pianoles volgen. Alleen had ik het kreng nog niet ontmoet... Misschien heb ik daarom 30 jaar geen toets meer aangeraakt. Maar kom... ik had een dubbele kamer, een blauw uniform, een fles grenadine en veel water om te klutsen. En tonnen cake-jes opdat ik nooit zou omkomen van de honger.

Dat volstond en mijn koffer was gemaakt.

19:35 Gepost door Tania in Room with a View | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |